Joga nidra: Meridian płuc

Tekst sesji do czytania

Połóż się wygodnie na plecach.

Pozwól, by całe ciało rozłożyło się na macie. Ramiona lekko odsunięte od tułowia. Dłonie zwrócone ku górze. Nogi miękko rozchylone. Zamknij oczy.

Przez chwilę nie musisz nic robić. Nie musisz nigdzie iść. Jesteś tutaj. To wystarczy.

Teraz, zanim zanurzysz się głębiej, pozwól, by w sercu pojawiło się ciche postanowienie. Jedno zdanie, które niesiesz ze sobą na tę podróż.

Brzmi ono: *Jestem gotowa odpuścić to, czego już nie potrzebuję.

Powtórz je w sobie raz jeszcze. Niech osiądzie spokojnie, jak liść na wodzie.

Teraz zapraszam twoją uwagę do wędrówki przez ciało. Nie analizuj. Tylko dotykaj świadomością i odpuszczaj.

Kciuk lewej dłoni. Palec wskazujący. Środkowy. Serdeczny. Mały. Wnętrze dłoni. Nadgarstek. Wewnętrzna strona przedramienia. Łokieć. Wewnętrzna strona ramienia. Lewe płuco. Klatka piersiowa po lewej. Lewe ramię — teraz zewnętrzna strona. Bark. Obojczyk. Okolica tuż pod obojczykiem. Kość łopatki.

Kciuk prawej dłoni. Palec wskazujący. Środkowy. Serdeczny. Mały. Wnętrze prawej dłoni. Nadgarstek. Wewnętrzna strona przedramienia. Łokieć. Wewnętrzna strona ramienia. Prawe płuco. Klatka piersiowa po prawej. Prawe ramię — zewnętrzna strona. Bark. Obojczyk. Okolica pod obojczykiem. Prawa łopatka.

Cała klatka piersiowa. Oba płuca. Gardło. Nos. Zatoki. Czoło. Korona głowy.

Całe ciało jednocześnie. Miękkie. Ciężkie. Otwarte.

Teraz przenieś uwagę na oddech. Nie zmieniaj go. Po prostu obserwuj.

Wdech — powietrze wpływa przez nozdrza, chłodne i czyste, schodzi w dół do płuc, rozszerza żebra, wypełnia przestrzeń między nimi.

Wydech — ciepły. Długi. Kompletny. Ciało wie, jak wypuścić. Nie musisz mu pomagać.

Z każdym wydechem coś odpuszcza. Napięcie w ramionach. Ciężar za mostkiem. Coś, co nosiłaś może od dawna.

Oddech płuc jest jak jesień. Bierze to, co dojrzało. Nie walczy. Pozwala opaść.

Teraz pozwól, by przed oczami wyobraźni pojawił się jesienny obraz.

Stoisz na skraju lasu. Wokół ciebie drzewa w barwach złota, rudości i bladego żółcienia. Powietrze jest chłodne, czyste, lekko wilgotne. Pachnie ziemią i opadłymi liśćmi.

Patrzysz, jak jeden liść powoli odrywa się od gałęzi.

Nie spada gwałtownie. Unosi się. Kręci łagodnie. Szuka swojego miejsca.

Czujesz, że to, co odpada — nie jest stratą. Jest dojrzałością. Jest gotowością.

W klatce piersiowej pojawia się coś miękkiego. Może to smutek. Może tęsknota. Pozwól jej być. Smutek metalu nie jest ciemnością — jest czystością. Jest przestrzenią po tym, co minęło.

W tej przestrzeni możesz odetchnąć pełniej niż dotąd.

Wdech — otwierasz się na tę ciszę.

Wydech — oddajesz to, co już nie twoje.

Stoisz wśród drzew i czujesz, że jesteś lekka. Jakbyś sama stała się tym powietrzem — przejrzysta, swobodna, nieskrępowana.

Jesień nie żałuje. Ona ufa, że po odpadnięciu przyjdzie coś nowego. Ty też możesz tak ufać.

Teraz pozwól, by twoje postanowienie wróciło — ciche i pewne jak oddech.

Jestem gotowa odpuścić to, czego już nie potrzebuję.

Niech te słowa rozejdą się po całym ciele. Do płuc. Do ramion. Do dłoni. Do stóp.

Zostań przez chwilę w tej ciszy. Nie musisz wracać jeszcze.

Za moment zaproszę cię powoli z powrotem. Poczujesz najpierw ciężar ciała na macie. Oddech stanie się nieco głębszy. Palce u dłoni zaczną się poruszać — pozwól im.

Delikatnie poruszyć stopami. Przeciągnąć się tak, jak potrzebuje tego ciało. Bez pośpiechu.

Gdy będziesz gotowa, przewróć się na bok. Zostań tam przez chwilę, zanim wstaniesz.

Otwórz oczy spokojnie. Zanieś ze sobą tę przestrzeń, którą znalazłaś w oddechu. Należy do ciebie.