Joga nidra: Meridian serca

Tekst sesji do czytania

Połóż się wygodnie na plecach. Pozwól stopom opaść na boki. Ułóż ręce wzdłuż ciała, dłońmi ku górze. Zamknij oczy.

Poczuj, jak podłoga przyjmuje cały Twój ciężar. Nie musisz teraz nic robić. Nie musisz nigdzie iść. Jesteś tutaj.

Przywołaj teraz swoją intencję. Usłysz ją w sobie raz, wyraźnie i spokojnie.

Moje serce jest spokojne i wypełnione radością.

Pozwól, by te słowa opadły głęboko. Jak kamyk, który opada na dno spokojnej wody.

Teraz zaczniesz wędrówkę uwagą po swoim ciele. Nie musisz nic zmieniać. Po prostu zauważasz.

Prawa dłoń. Mały palec prawej dłoni. Palec serdeczny. Środkowy. Wskazujący. Kciuk. Wnętrze dłoni. Nadgarstek. Przedramię. Łokieć. Ramię. Prawe ramię. Prawy bark.

Teraz wewnętrzna strona prawego ramienia. Wzdłuż niej biegnie delikatna linia — meridian serca. Od pachy, przez wewnętrzną część ramienia, przez łokieć, przez nadgarstek, aż do małego palca. Pozwól uwadze powoli przejść tą drogą raz jeszcze. Pacha. Wewnętrzna strona ramienia. Zgięcie łokcia. Nadgarstek. Mały palec.

Lewa dłoń. Mały palec lewej dłoni. Palec serdeczny. Środkowy. Wskazujący. Kciuk. Wnętrze dłoni. Nadgarstek. Przedramię. Łokieć. Lewe ramię. Lewy bark.

I ta sama linia po lewej stronie. Pacha. Wewnętrzna strona lewego ramienia. Zgięcie łokcia. Nadgarstek. Mały palec.

Teraz klatkę piersiową. Samo jej centrum. Mostek. Przestrzeń między obojczykami. I serce — tuż pośrodku, lekko z lewej. Poczuj je. Bije spokojnie. Bije bez Twojego wysiłku. Jest z Tobą od zawsze.

Prawe udo. Kolano. Podudzie. Stopa. Pięta. Palce prawej stopy.

Lewe udo. Kolano. Podudzie. Stopa. Pięta. Palce lewej stopy.

Plecy. Kark. Tył głowy. Czubek głowy. Czoło. Policzki. Usta. Gardło. I znów — serce.

Teraz oddech. Nie zmieniaj go. Tylko obserwuj.

Wdech rozszerza klatkę piersiową. Wydech ją uspokaja. Wdech przynosi ciepło. Wydech uwalnia napięcie.

Z każdym oddechem przestrzeń wokół serca staje się nieco szersza. Jakby coś tam oddychało razem z Tobą.

Teraz pozwól, by pojawiły się obrazy. Nie szukaj ich. Po prostu pozwól.

Jest lato. Jesteś na łące. Słońce stoi wysoko, ale nie parzy — świeci ciepłem, które ogarnia całe ciało. Trawa pod Tobą jest miękka. Powietrze pachnie lipą i ciepłą ziemią.

Patrzysz w niebo. Jest głęboko niebieskie. Gdzieś daleko śpiewa ptak. Dźwięk tego śpiewu dopływa do Ciebie falami.

Czujesz w klatce piersiowej delikatne ciepło. Nie spieszy się. Nie wymaga nic. To jest radość w swojej najprostszej postaci. Spokój, który nie potrzebuje powodu.

Żywioł ognia — łagodny, domowy — pali się w środku Twojego serca jak mały płomień lampki. Nie wybucha. Nie gaśnie. Trwa.

Możesz tam zostać przez chwilę. W tym letnim świetle. W tym spokoju.

Teraz przywołaj ponownie swoją intencję. Usłysz ją w środku, tam, gdzie czujesz ciepło.

Moje serce jest spokojne i wypełnione radością.

Powoli zacznij wracać. Poczuj ciężar swojego ciała. Plecy oparte o podłogę. Dłonie. Pięty.

Porusz palcami dłoni. Zrób wdech nieco głębszy. Porusz stopami.

Jeśli chcesz, wyciągnij się. Przewróć na bok. Zostań tam przez chwilę.

Gdy będziesz gotowa — otwórz oczy. Zabierz ze sobą to ciepło. Jest Twoje.