Joga nidra: Meridian jelita cienkiego

Tekst sesji do czytania

Połóż się wygodnie na plecach.

Pozwól ramionom swobodnie spocząć wzdłuż ciała. Dłonie skierowane ku górze. Nogi lekko rozchylone.

Zamknij oczy.

Poczuj ciężar swojego ciała. Podłoga pod tobą jest pewna i stabilna. Ona cię trzyma. Ty możesz się puścić.

Teraz wypowiedz w sobie, cicho i wyraźnie, swoją intencję. Powtórz ją trzy razy, jakbyś sadzała ziarno głęboko w żyznej glebie:

Wiem, co mi służy, i ufam swojej jasności.

Poczuj tę intencję w klatce piersiowej. Niech tam zostanie.

Teraz przenosimy uwagę po ciele. Podążaj za moim głosem, nie musisz nic robić. Tylko zauważać.

Prawa ręka. Mały palec prawej dłoni. Serdeczny. Środkowy. Wskazujący. Kciuk. Wewnętrzna strona nadgarstka. Łokieć od wewnątrz. Pacha. Ramię.

Teraz strona ciała — prawa strona klatki piersiowej. Serce. Obszar pod prawą łopatką. Łopatka. Tylna strona ramienia. Zewnętrzna strona łokcia. Zewnętrzna strona przedramienia. Grzbiet dłoni. Mały palec.

Teraz lewa dłoń. Mały palec. Serdeczny. Środkowy. Wskazujący. Kciuk. Wewnętrzna strona nadgarstka. Łokieć od wewnątrz. Pacha. Ramię.

Lewa strona klatki piersiowej. Serce. Obszar pod lewą łopatką. Łopatka. Tylna strona ramienia. Zewnętrzna strona łokcia. Zewnętrzna strona przedramienia. Grzbiet dłoni. Mały palec.

Obie dłonie jednocześnie. Obie ramiona. Cały tułów. Szyja. Twarz. Czubek głowy.

Teraz biodra. Uda. Kolana. Łydki. Stopy. Palce obu stóp.

Całe ciało. Jeden spokojny kształt. Leżący. Oddychający.

Przychodzi teraz oddech.

Nie zmieniaj go. Tylko obserwuj.

Powietrze wchodzi. Powietrze wychodzi. Między wdechem a wydechem jest krótka cisza. Znajdź ją.

W tej ciszy — jest przestrzeń. I w tej przestrzeni możesz zobaczyć wyraźnie.

Pozwól teraz obrazowi pojawić się za zamkniętymi oczami.

Jesteś w środku lata. Słońce stoi wysoko. Wokół ciebie rozciąga się łąka, jasna i pełna ciepłego blasku.

W centrum tej łąki płonie ognisko. Spokojne. Nie grożące. Ogień jest żywy, ale opanowany. Jego płomień jest złoty i czysty.

Podejdź bliżej.

Poczuj ciepło na dłoniach, na twarzy, na klatce piersiowej.

Ten ogień nie pali. On rozjaśnia.

Trzymasz w dłoniach dwie rzeczy. Nie musisz wiedzieć co to. Możesz poczuć. Jedna jest lekka. Druga ciężka. Jedna daje ciepło. Druga jest zimna.

Powoli przybliżasz obie do ognia.

I widzisz — ogień reaguje. Na jedną rzecz błyska żywiej, jakby ją rozpoznał. Na drugą — przygasa.

Twoje ciało wie. Już wie.

Jelito cienkie w chińskiej medycynie jest strażnikiem rozróżniania. Oddziela to, co czyste, od tego, co niepotrzebne. Nie z lęku. Z mądrości.

Ty też masz w sobie tę mądrość.

Oddaj ogniowi wszystko, czego już nie potrzebujesz. On to przyjmie bez oceniania.

I zostań przez chwilę przy tym, co zostaje. Co jest twoje. Co służy.

Poczuj lekkość tego wyboru.

Wróć teraz do swojej intencji. Wypowiedz ją w sobie raz jeszcze, z całą jasnością:

Wiem, co mi służy, i ufam swojej jasności.

Powoli łąka się oddala. Ogień zostaje w tobie — jako ciepły punkt za mostkiem.

Poczuj ponownie swoje ciało. Kontakt z podłogą. Ciężar nóg. Ciężar ramion.

Porusz palcami dłoni.

Porusz palcami stóp.

Weź głęboki oddech przez nos.

Wydech przez usta.

Jeszcze raz.

Powoli przekręć się na bok. Zostań tam przez chwilę. Daj sobie ten czas.

Kiedy będziesz gotowa, usiądź. Spokojnie. Bez pośpiechu.

Nieś ze sobą tę jasność.